Η επέτειος του Πολυτεχνείου τιμήθηκε από τους μαθητές/ριες του Γυμνάσιο Κορινού στη κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων μας με τη φρεσκάδα και την τόλμη των νεαρών που προσέγγισαν το ιστορικό ζήτημα από μια σκοπιά δράσης που αφορά στην κατανόηση των εννοιών λογοκρισία, φασισμός και ανελευθερία.
Στόχος μας για εφέτος ήταν να γνωρίσουμε τα απαγορευμένα τραγούδια και να μάθουμε τους λόγους για τους οποίους «κόπηκαν», αλλοιώθηκαν ώστε να εμβαθύνουμε στις τεχνικές και στα εργαλεία μεθόδευσης αυταρχικών καθεστώτων που ακουμπούν βάναυσα στα δικαιώματα και στις ταυτότητες των πολιτών.
Τα συμβάντα του Πολυτεχνείου και της περιόδου της 7ετίας προσφέρουν τη δυνατότητα σε πλούσια δράση και συναισθήματα που βοηθούν στο να αντιληφθούμε τις ποιότητες της δημοκρατίας και τις ελευθερίες που τις συνοδεύουν.
Κλείσαμε τη εκδήλωση μας αναφέροντας ονομαστικά τους επίσημους νεκρούς του Πολυτεχνείου από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, καλώντας τους μαζί μας στο χωροχρόνο και στα βιώματα μας.
Για το τέλος, υποσχεθήκαμε με τη βοήθεια των λόγων του Μάνου Χατζηδάκη:
«Λατρεύω τη σκέψη, γιατί με οδηγεί στην πράξη. Λατρεύω την πράξη, γιατί με κάνει ελεύθερο να σκέφτομαι και να αγαπώ”
και της μαθήτριας μας που έπαιξε στο ηλεκτρικό της πιάνο τη μελωδία το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του ΜΧ,
να συνδράμουμε σε έναν κόσμο δημοκρατικό δημιουργώντας ένα δίκτυ προστασίας για τους αδύναμους και ευάλωτους του κόσμου αυτού.
Συνδράμαμε δημιουργικά, χέρι χέρι, αναλογιζόμενοι την ευθύνη του κόπου διατήρησης των δικαιωμάτων που θεωρούμε δεδομένα, η δημοκρατία είναι ένας αγώνας διαρκής, κόπου και αγάπης ενίσχυσης και διατήρησης των ποιοτήτων των ελεύθερων πολιτών.
Συνεχίζουμε με πάθος και δυναμική, εμείς τα «παιδιά» που δεν ζήσαμε ως βιωμένη εμπειρία το «Πολυτεχνείο», στη χαρά της συμπόρευσής μας, μέσα και έξω από το πεδίο της τάξης.
ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
17 Νοέμβρη
